blog shbarcelona català   blog shbarcelona français   blog shbarcelona castellano   blog shbarcelona russian   blog shbarcelona russian   blog shbarcelona   blog shbarcelona   blog shbarcelona
De beste restaurants

Dans Le Noir

Geschreven door Jarron

Eten in het pikkedonker. Het is een concept dat zich in steeds meer steden manifesteert. Zo heb je in Amsterdam op de Amsteldijk Ctaste en indien je een internationale beleving wilt hebben kan je bij Dans Le Noir terecht in Parijs, Sint-Petersburg, Londen, Nairobi en, jawel, Barcelona. ShBarcelona licht vandaag een tipje van de sluier.

Gerelateerd artikel: Dineren in het donker in Barcelona

Werkwijze Dans Le Noir

Het concept werkt als volgt: er is een driegangen menu (amuse niet meegerekend) waar al naar gelang een half of volledig wijnarrangement bij gedronken kan worden. Wat je hebt gegeten en gedronken vertellen ze pas achteraf. Voordat je aan tafel gaat word je ontvangen in het voorste gedeelte van de zaak waar gewoon daglicht naar binnen schijnt om vervolgens door een van de medewerkers naar je tafel gebracht te worden in een afgesloten ruimte zonder ook maar enige vorm van licht. Ogen dicht of ogen open, het maakt geen verschil. In plaats van ‘normale’ obers en serveersters is het personeel bij Dans Le Noir dan ook blind of zeer visueel beperkt. Het is daarom ook de bedoeling dat je je door middel van deze ervaring inleeft in hun wereld en de vier resterende zintuigen extra aan het werk zet om tot een totaal andere eetervaring te komen.

Primitief

Blind

Foto via Visualhunt

En een andere ervaring is het zeker. Ooit geprobeerd om een slok te nemen uit een glas waarvan je geen idee hebt hoeveel er nog in zit? Of wel eens een stuk afgesneden van een gerecht dat je helemaal niet kan zien liggen? Precies. Schier onmogelijk. Mocht er een infrarood camera hangen in het restaurant dan zou er achteraf smakelijk gelachen kunnen worden om de primitievelingen die met hun handen brokjes voedsel naar binnen zitten te duwen en die met hun tong uit hun mond opzoek zijn naar waar ze ook alweer dat glas wijn hadden neergezet.

Het moet gezegd dat je inderdaad veel sterker op je geur en je smaak gaat letten. Of misschien is het omgekeerde zelfs nog meer waar; dat je je terdege bewust wordt van het aandeel dat je ogen voor hun rekening nemen tijdens een maaltijd. Eten doe je allereerst met je ogen, daarna ga je pas ruiken en proeven. Naast de smaak wordt ook het gehoor op de proef gesteld. Al voordat onze ober José ons naar de tafel leidt, wordt ons vriendelijk verzocht of we niet te hard willen praten, anders moet het personeel het op drie zintuigen doen. Over schier onmogelijk gesproken. En zoals je altijd zult zien barst er na een klein half uur als alle tafels zitten een ware kakofonie van verheven stemmen los waarop de obers reageren met een hard ‘SHHHH, silencio’. Het geluid verstomd, ik waan me weer even terug op de basisschool.

Gerelateerd artikel: Rustige terrasjes voor een lekker drankje

Polonaise

Het eten zelf is aardig goed, de meeste producten hebben een uitgesproken smaak en zijn niet op kunstzinnige manier bereid waardoor het redelijk eenvoudig is om te onderscheiden wat er op het bord ligt. Op het kroketje van garnalen na dat eerder deed denken aan gefrituurde bloemkool. Of dat aan ons of de kok lag laat ik hier even in het midden. De rest van het eten was goed: gekonfijte eendenborst, cannelloni gevuld met witvis en als laatst een chocoladebom met een saus van rode vruchten, allemaal prima in orde. Net als de wijn.

Kaars

Foto via Visualhunt

Als iedereen in de zaal klaar is met eten verzoeken de obers hun gasten om op te staan en hun hand op de schouder van de persoon die naast hen zat te leggen . Om vervolgens in polonaise met elkaar weer het licht in te marcheren. Nu pas zie je dat de mevrouw die naast je zat toch een stuk jonger was dan je eigenlijk dacht en dat de meneer schuin tegenover je niet kalend is en ook geen bierbuik heeft. Aan de hand van een boek met plaatjes kan je zien wat je zojuist heb gegeten. Bijzonder is het zeker, maar wel voor één keer, volgende keer weer graag bij gedimd licht met een kaars op tafel zodat ik het eten weer kan zien. En degene waarmee ik het deel.

Ben jij al eens bij Dans Le Noir geweest? Wat vond je er toen van?

Waardeer dit bericht

Over de auteur

Jarron

Jarron Kamphorst studeerde Internationale Betrekkingen aan de Universitat Autònoma de Barcelona en is daarna nooit meer vertrokken uit de stad. Momenteel werkt hij als freelance journalist en schrijver.

Laat een reactie achter